Η λιμνοδεξαμενή Μαγαρικαρίου

Όταν ετοιμάζαμε την ερώτηση για τα υδραυλικά της Μεσσαράς προς τις αρμόδιες υπηρεσίες μια φίλη της πρωτοβουλίας είπε «μην ξεχάσετε το Μαγαρικάρι, τη Λιμνοδεξαμενή». "Ενας Δαίδαλος θα την κάνει.."

Δεν θα την ξεχνούσαμε. Με έζωσε όμως η περιέργεια — αν κοίταζα προσεκτικά όσα έχουν αναρτηθεί στη Διαύγεια, ίσως καταλαβαίναμε επιτέλους τι γίνεται.

Δεκάδες αναρτήσεις: εγκρίσεις, αναβολές, ακυρώσεις, εγκρίσεις πάλι, παρατάσεις, παρατάσεις. Είπα να τα βάλω σε σειρά. Άθλος. Ειλικρινά, αν δεν υπήρχε η Τεχνητή Νοημοσύνη να βοηθήσει την ταξινόμηση, δεν υπήρχε ελπίδα. Τα ψιλοκατάφερα, αλλά κανονικά θελει μέρες δουλειά..

Η μελέτη για τη Λιμνοδεξαμενή Μαγαρικαρίου ξεκίνησε το 2010. Το 2019, εννιά χρόνια μετά, το τοπικό συμβούλιο ομόφωνα ζήτησε από τον Δήμο να την «αποπερατώσει».

Το 2021 η Περιφέρεια Κρήτης βάζει στην άκρη 300.000 ευρώ για τη μελέτη. Ο Δήμος Φαιστού τα δέχεται. Το 2022 βγαίνει η πρώτη επίσημη πρόσκληση. Πρώτο πρόβλημα: ποιος θα την κάνει την μελέτη; Ο Δήμος ρωτάει τη δική του τεχνική υπηρεσία — αδυνατούμε. Ρωτάει τον Δήμο Ηρακλείου — αδυνατούμε. Ρωτάει την ίδια την Περιφέρεια — αδυνατούμε.

Τρία «αδυνατούμε» μέσα σε δύο μήνες. Εμφανίζεται τότε ο ΔΑΙΔΑΛΟΣ, η εταιρεία που έχουν φτιάξει μαζί οι δήμοι, για να αναλάβει. Λέει πως έχει «τεχνική επάρκεια». Πώς; Βγάζοντας ανακοινώσεις να προσλάβει μηχανικούς. Σιγά μην πάνε. Κι όταν πάνε, σιγά μην τελειώσουν.

Ακολουθεί η οδύσσεια. 29 Ιανουαρίου 2024: υπογράφεται η σύμβαση. Σε 8 μήνες η μελέτη θα είναι έτοιμη. Λήξη: 29 Σεπτεμβρίου 2024. Τον Φεβρουάριο ο ΔΑΙΔΑΛΟΣ βγάζει αγγελία και βρίσκει 12 μηχανικούς. Φτάνει ο Σεπτέμβριος και — έκπληξη — δεν έχει τελειώσει τίποτα. Δεκέμβριος 2024: πρώτη παράταση, άλλοι 6 μήνες. Λόγος: δεν προλάβαμε. Οι ιδιοκτήτες των οικοπέδων αργούσαν να δώσουν άδεια, και τα γεωτρύπανα δεν έφταναν στα μέρη.

Μάρτιος 2025: λήγει η νέα προθεσμία. Τίποτα. Απρίλιος 2025: δεύτερη παράταση, άλλους 6 μήνες. Νέος λόγος αυτή τη φορά: δεν προλάβαμε τις περιβαλλοντικές άδειες. Τον Ιούλιο μειώνεται και ο προϋπολογισμός — αυτά που τελικά δεν ξοδεύτηκαν, αφαιρούνται.

Σήμερα, Μάιος 2026. Η δεύτερη παράταση έληξε τον Σεπτέμβριο του 2025. Στη Διαύγεια δεν υπάρχει τρίτη. Ξεκινήσαμε με 8 μήνες, φτάσαμε στους 20, και είμαστε ήδη επτά μήνες πέρα από κάθε προθεσμία. Δεν έχει σκαφτεί ούτε λάκκος. Η μελέτη — όχι το έργο, η μελέτη που πρέπει να γίνει για να ξεκινήσει το έργο — ακόμα δεν έχει παραδοθεί. Να βρεθούν χρήματα για το έργο είναι άαααλλη ιστορία.

Σκοπός δεν είναι να κατηγορηθεί κανένας — σκοπός είναι ο Μεσσαρίτης να καταλάβει ότι, μπροστά σε αυτό το έργο, ο Σίσυφος θα ένιωθε ανακούφιση που επιτέλους κάποιος άλλος κάνει αέναους κύκλους. Και αυτός ο άλλος είμαστε εμείς.

Και τώρα τι; Όχι, δεν θα μπλέξουμε άλλους να πα να θέσομε.

Δυστυχώς σε αυτή την αλυσίδα είναι πολλοί. Δήμος, υπουργεία, Περιφέρεια, ΔΑΙΔΑΛΟΣ. Ξέρετε ποιος λείπει;

Εμείς λείπουμε. Εμείς δεν διαμαρτυρόμαστε παρά μόνο στο Facebook και στο καφενείο. Λέμε «έπρεπε», λέμε «θα 'πρεπε», "ακούνε οι αρμόδιοι", "που είναι οι ιθυνοντες;".

Χρειάζεται να ρωτάμε επίσημα — με χαρτί, με αριθμό πρωτοκόλλου, με ονοματεπώνυμο από κάτω — όχι μ' ένα παράπονο στον πρόεδρο του χωριού όταν τον πετύχουμε στο δρόμο.

Χρειάζεται να ασκούμε πίεση συνέχεια. Όχι μια φορά, όχι όταν θυμηθούμε. Συνέχεια, χωρίς τέλος.

"Ναι μα μένα δε μου παντίδει." Κανενός δεν παντίδει. Αλλά 1% του χρόνου μας τον έχουμε όλοι, αρκεί να τον οργανώσουμε.

«Μα δεν θα απογοητευτούμε;» θα ρωτήσει κάποιος. «Ντα εδά δεν απογοητευόμαστε;» ρωτώ εγώ. Αν είναι να απογοητευτούμε, ας το κάνουμε τουλάχιστον αφού έχουμε δοκιμάσει.

Για να μπορούμε, μπροστά στα παιδιά μας, να πούμε «εγώ έκαμα ό,τι μπορούσα». Η ψήφος μας μία στα τέσσερα-πέντε χρόνια δεν είναι «ό,τι μπορούσα».

Ενεργοί Πολίτες Μεσσαράς